Heavy Rain PS3

Gamers hebben zich al talloze keren afgevraagd hoe een game een filmische ervaring wordt. Ontwikkelaars breken er zich nog steeds de kop over. Ten tijde van de oorspronkelijke Playstation was die vraag al min of meer beantwoord door Hideo Kojima en zijn meesterwerk: Metal Gear Solid. Het is niet zo moeilijk, weet je? Het begint allemaal met een goed verhaal, een waarvan de gamer aan z?n stoel of zetel blijft plakken. Dan vul je dat verhaal op met boeiende personages, mensen die realistisch aanvoelen, die diepgang hebben. Dan baseer je je op een gameplayconcept: iets dat leuk and afwisselend maar toch intuitief is, want uiteindelijk is de gameplay de hoeksteen van elk videogame. Toch?

Heavy Rain heeft geen uitvoerig gameplayconcept. Het is geen shooter. Het is geen RTS of RPG. Als je het met iets zou moeten vergelijken, dan zou de term Adventure Game (je weet wel, klassiekers zoals Syberia en Grim Fandango) er waarschijnlijk de dichtste bij zijn. Voordat Heavy Rain uitkwam zeiden veel gamers en reviewers dat Heavy Rain zelfs geen gameplay heeft. Het was gewoon een reeks beelden, een cutscene met een paar indicatoren voor welke knop die je moest indrukken: een lange quick-time event, om het in huistermen uit te drukken. Ik was niet akkoord met deze gevolgtrekking, en nu Heavy Rain eindelijk in de rekken ligt en een aangename 87 scoort op Metacritic heb ik het gevoel dat ik niet alleen ben. Heavy Rain is namelijk een daverend succes, een pareltje op het gebied van graphics, voice acting, gameplay and vooral emotie. Heavy Rain stelt je een simpele vraag: hoe ver zou je gaan om iemand waarvan je houdt te redden? Let wel, dit is een spel voor volwassenen. Seks, drugs, bloed, geweld, naaktheid... Je vindt het allemaal in Heavy Rain, en niet altijd op een subtiele manier. Het draagt enorm bij aan de ervaring, het wordt dus niet gebruikt als een gimmick, maar geef dit spel vooral niet aan jonge kinderen.

Het verhaal gaat terug naar een paar moderne filmklassiekers: ik denk dan aan typische seriekiller films zoals Kiss The Girls, Seven, en zelfs Saw. De opzet is eenvoudig. Een persoon bijgenaamd de Origami Killer ontvoert jonge kinderen en zorgt ervoor dat ze weken later worden teruggevonden in typisch rituele stijl. Maar we ervaren deze beklijvende verhaallijn vanuit het standpunt van vier verschillende mensen. De eerste is mijn persoonlijke favoriet, Ethan Mars. Deze getraumatiseerde dertiger is een tijd geleden zijn oudste zoon verloren, een gebeurtenis die zijn leven heeft vernietigd. Wanneer zijn overblijvende zoon wordt gekidnapt door de Origami Killer beseft Mars dat hij een ziekelijk spelletje zal moet spelen waarin zijn vaderlijke liefde alles betekent. Mars moet namelijk aan de moordenaar bewijzen dat hij alles over heeft voor zijn zoon. In ruil daarvoor krijgt hij hem terug. Maar de politie zit ondertussen niet stil. Norman Jayden, een FBI-agent met een bijzonder leuke gadget waar ik later meer over vertel, is ook druk bezig met de Origami Killer. Het feit dat hij naar een plaatselijk politieapparaat is afgezakt stemt niet bepaald iedereen gunstig. Heavy Rain is waarschijnlijk het enige verhaal waarbij de aanpak FBI bemoeilijkt wordt door de plaatselijke politie in plaats van omgekeerd. Klein detail, maar mooi. Dan is er nog Madison Paige, een vrij enigmatische meid die per toeval in de zaak betrokken raakt en Scott Shelby, een ouderwetse prive-detective met die klassieke regenjascharme. Allemaal begeven ze zich in het spoor van de Origami Killer, elk op zoek naar andere dingen. En vroeg of laat komen alle verhaallijnen samen. Dit is Heavy Rain?s grote kracht: het verhaal. Want elke beslissing die jij, de speler, neemt, heeft drastische gevolgen. Je personages kunnen zelfs sterven en het verhaal zal gewoon verdergaan. Schiet je de zielige drugdealer dood om je zoon te redden of hoop je op een volgende kans? Maak je vrienden in de plaatselijke politie of stel je duidelijk de wetten? Elk moment in Heavy Rain is gebaseerd op jouw persoonlijke keuze, jouw empathie wat betreft deze uitstekende personages. Het resultaat is een game dat voor vele mensen een totaal verschillend verloop zal hebben. Wanneer je personages zelfs kunnen sterven is alles mogelijk, nietwaar? David Cage, de regisseur and bezieler van het project, heeft een script van 2000 pagina?s geschreven voor Heavy Rain. Denk dus niet dat het om een paar luttele details gaat. In Heavy Rain bestaat de echte gameplay uit keuzes.

Beetje onconventioneel, zoveel is zeker, want gewoonlijk bestaat gameplay uit het richten van je wapen met L1. Maar de gameplay van Heavy Rain is een beetje zoals een adventure game dat aan een rotvaart voorbijraast. In gewone situaties houd je R2 ingedrukt om te stappen. De camera is over het algemeen "vast", oftewel contextgevoelig dus de linkerstick bepaalt waar je heen gaat, en de orientatie hang dus af van waar de camera staat Zoals je je wel kunt inbeelden kan dit best onhandig zijn. Van perfecte precisie is geen sprake, maar het is verre van een constante ergernis. Je moet er alleen aan wennen. De rest van de gameplay aapt in feite echte bewegingen na. Je zult dus een deur moeten opendoen door met de stick een armbeweging na te doen die je in het echte leven ook zou maken. Er wordt vaak met dit concept gespeeld: vaak is er een bepaalde nuance of techniek vereist bij het gebruiken van je controller: verschillende knoppen ingedrukt houden, de stick zachtjes bewegen enz. De ARI, een speciale bril die Normal Jayden gebruikt om op futuristische wijze bewijzen te verzamelen, is daar een goed voorbeeld van. En soms moet je snel zijn. Dan komt het er vooral op aan om zo snel mogelijk de juiste knoppen in te drukken, quicktime-stijl. Dit laatste gebeurt vooral in actiescenes, meestal situaties waarin je personages het loodje kunnen leggen. Ze zijn enorm spannend en druk, en je wordt als gamer volledig meegesleept in de dringendheid van de zaak. Op deze manier kan Heavy Rain niet alleen voor de core gamer iets betekenen, maar ook voor mensen die gewoonlijk geen games spelen. De knoppen verschijnen altijd duidelijk op beeld, de handelingen zijn vanzelfsprekend, en je hebt geen voorgaande kennis nodig om Heavy Rain te spelen. Het wijst zichzelf uit. In feite is dit game gewoon de evolutie van Quantic Dream?s vorige spel, Indigo Prophecy, alleen is de gameplay nu een pak vlotter en natuurlijk, en het verhaal realistischer.

Over de graphics zou ik uren kunnen praten, maar in feite ook weer niet, want ze kunnen in een kort zinnetje samengevat worden: een van de meest realistische games ooit gemaakt. Let wel, ik zei realistisch, niet mooi of prachtig, want Heavy Rain heeft een vuile, deprimerende look. Wat had je anders verwacht, gezien de verhaallijn? De personages zien er fotorealistisch (wacht maar tot je een savegame besluit te laden) uit en zijn perfect geanimeerd, de omgevingen kunnen best concurreren met Gears Of War 2, en andere effecten zoals water (onontbeerlijk in een game met de titel Heavy Rain) zien er prachtig uit. Heavy Rain is een technisch en artistiek meesterwerk, een perfect voorbeeld van inspiratie en vormgeving, en ik heb het gevoel dat de ontwikkelaars heel wat research hebben gedaan alvorens ook maar een digitale lijn te tekenen. De sfeer is een beetje deprimerend, zoveel is zeker, maar de visuele ervaring is perfect.

Het geluid is misschien het zwakste element van dit ambitieuze project, maar dat betekent in het geval van Heavy Rain gewoon dat ze een of twee steekjes hebben laten vallen. Een betere term zou "iets minder briljant" zijn. De acteurs spelen hun rol geweldig. Net zoals Naughty Dog doet met Uncharted doen ze hun motion capture zelf terwijl ze spreken, wat resulteert in een natuurlijker gevoel. Als je de kans krijgt om je personage echt te spelen wordt je performance automatisch beter, zou ik zo denken. En het bewijs is er. Pascale Langdale IS gewoon Ethan Mars. Enkele kleine foutjes doen wel soms afbreuk aan dit prachtige geven. David Cage, de schrijver van Heavy Rain, is Frans van nationaliteit. Engels is dus niet zijn moedertaal, was soms resulteert in nogal geforceerde dialoog. Het gebeurt zelden, maar genoeg om het op te merken. Het enige andere minpuntje is dat de uitstekende soundtrack van Heavy Rain een beetje teveel herhaald wordt. Een krachtige tune moet op een ingehouden manier aangewend worden zodat de gamer of kijker hem niet gewoon wordt. Je hoort in Heavy Rain vaak dezelfde liedjes, wat afbreuk doet aan de uiteindelijke emotionele impact ervan. Een grotere, langere soundtrack was hier zeker welkom geweest, want de muziek, ongeacht de frequentie, is ronduit ontroerend. Ze is opgenomen in Abbey Road en kan gemakkelijk concurreren met het werk van Hans Zimmer, Hollywood?s meest begeerde componist van het moment. Voor de rest is alles piekfijn in orde: de geluidseffecten klinken lekker crispy, de immer vallende regen doet je bibberen van de kou, en je merkt de zorg en expertise van de makers in elk klinkend detail.

Heavy Rain is een modern meesterwerkje, de zogenaamde Citizen Kane van de gamingwereld. Het verhaal is ontroerend, deprimerend, beklijvend, en afhankelijk van hoe je het er vanaf brengt met je vier personages, bijzonder hoopgevend. Het is een spel over keuzes, over liefde, over een diepere band met de persoon op het scherm. Het is eenvoudig maar ook ingewikkeld, vaak gemakkelijk maar ook aartsmoeilijk. Het is ambitieus en op een bepaalde manier innovatief. Dit is geen Dragon?s Lair, maar een echte thriller, eentje die je doet nadenken, waarbij je niet alleen de knoppen die op het scherm worden weergegeven indrukt. Het is een game voor mensen van alle slag, gamers en niet-gamers. In feite is het gewoon een ervaring. En ze heeft me volledig meegesleept. Ik wou Ethan's zoon echt redden, ik wou die moordenaar laten boeten. Als ik Quantic Dream mag geloven is dit de reden waarom Heavy Rain werd gemaakt. Een dikke 10 zou ik zeggen. Het is niet perfect, en de vraag is hoeveel keer je het spel opnieuw zult spelen om andere beslissingen te maken (want uiteindelijk heeft iedereen toch z?n eigen verlangens wat betreft een verhaal?), maar als je houdt van een spannende thriller, boeiende personages of een vernieuwende ervaring hoort deze wat mij betreft in je collectie thuis. Denk dus niet aan de speelduur, maar de kwaliteit van de ervaring. Want die is bij Heavy Rain bijzonder hoog.

Gamers hebben zich al talloze keren afgevraagd hoe een game een filmische ervaring wordt. Ontwikkelaars breken er zich nog steeds de kop over. Ten tijde van de oorspronkelijke Playstation was die vraag al min of meer beantwoord door Hideo Kojima en zijn meesterwerk: Metal Gear Solid. Het is niet zo moeilijk, weet je? Het begint allemaal met een goed verhaal, een waarvan de gamer aan z?n stoel of zetel blijft plakken. Dan vul je dat verhaal op met boeiende personages, mensen die realistisch aanvoelen, die diepgang hebben. Dan baseer je je op een gameplayconcept: iets dat leuk and afwisselend maar toch intuitief is, want uiteindelijk is de gameplay de hoeksteen van elk videogame. Toch?

Heavy Rain heeft geen uitvoerig gameplayconcept. Het is geen shooter. Het is geen RTS of RPG. Als je het met iets zou moeten vergelijken, dan zou de term Adventure Game (je weet wel, klassiekers zoals Syberia en Grim Fandango) er waarschijnlijk de dichtste bij zijn. Voordat Heavy Rain uitkwam zeiden veel gamers en reviewers dat Heavy Rain zelfs geen gameplay heeft. Het was gewoon een reeks beelden, een cutscene met een paar indicatoren voor welke knop die je moest indrukken: een lange quick-time event, om het in huistermen uit te drukken. Ik was niet akkoord met deze gevolgtrekking, en nu Heavy Rain eindelijk in de rekken ligt en een aangename 87 scoort op Metacritic heb ik het gevoel dat ik niet alleen ben. Heavy Rain is namelijk een daverend succes, een pareltje op het gebied van graphics, voice acting, gameplay and vooral emotie. Heavy Rain stelt je een simpele vraag: hoe ver zou je gaan om iemand waarvan je houdt te redden? Let wel, dit is een spel voor volwassenen. Seks, drugs, bloed, geweld, naaktheid... Je vindt het allemaal in Heavy Rain, en niet altijd op een subtiele manier. Het draagt enorm bij aan de ervaring, het wordt dus niet gebruikt als een gimmick, maar geef dit spel vooral niet aan jonge kinderen.

Het verhaal gaat terug naar een paar moderne filmklassiekers: ik denk dan aan typische seriekiller films zoals Kiss The Girls, Seven, en zelfs Saw. De opzet is eenvoudig. Een persoon bijgenaamd de Origami Killer ontvoert jonge kinderen en zorgt ervoor dat ze weken later worden teruggevonden in typisch rituele stijl. Maar we ervaren deze beklijvende verhaallijn vanuit het standpunt van vier verschillende mensen. De eerste is mijn persoonlijke favoriet, Ethan Mars. Deze getraumatiseerde dertiger is een tijd geleden zijn oudste zoon verloren, een gebeurtenis die zijn leven heeft vernietigd. Wanneer zijn overblijvende zoon wordt gekidnapt door de Origami Killer beseft Mars dat hij een ziekelijk spelletje zal moet spelen waarin zijn vaderlijke liefde alles betekent. Mars moet namelijk aan de moordenaar bewijzen dat hij alles over heeft voor zijn zoon. In ruil daarvoor krijgt hij hem terug. Maar de politie zit ondertussen niet stil. Norman Jayden, een FBI-agent met een bijzonder leuke gadget waar ik later meer over vertel, is ook druk bezig met de Origami Killer. Het feit dat hij naar een plaatselijk politieapparaat is afgezakt stemt niet bepaald iedereen gunstig. Heavy Rain is waarschijnlijk het enige verhaal waarbij de aanpak FBI bemoeilijkt wordt door de plaatselijke politie in plaats van omgekeerd. Klein detail, maar mooi. Dan is er nog Madison Paige, een vrij enigmatische meid die per toeval in de zaak betrokken raakt en Scott Shelby, een ouderwetse prive-detective met die klassieke regenjascharme. Allemaal begeven ze zich in het spoor van de Origami Killer, elk op zoek naar andere dingen. En vroeg of laat komen alle verhaallijnen samen. Dit is Heavy Rain?s grote kracht: het verhaal. Want elke beslissing die jij, de speler, neemt, heeft drastische gevolgen. Je personages kunnen zelfs sterven en het verhaal zal gewoon verdergaan. Schiet je de zielige drugdealer dood om je zoon te redden of hoop je op een volgende kans? Maak je vrienden in de plaatselijke politie of stel je duidelijk de wetten? Elk moment in Heavy Rain is gebaseerd op jouw persoonlijke keuze, jouw empathie wat betreft deze uitstekende personages. Het resultaat is een game dat voor vele mensen een totaal verschillend verloop zal hebben. Wanneer je personages zelfs kunnen sterven is alles mogelijk, nietwaar? David Cage, de regisseur and bezieler van het project, heeft een script van 2000 pagina?s geschreven voor Heavy Rain. Denk dus niet dat het om een paar luttele details gaat. In Heavy Rain bestaat de echte gameplay uit keuzes.

Beetje onconventioneel, zoveel is zeker, want gewoonlijk bestaat gameplay uit het richten van je wapen met L1. Maar de gameplay van Heavy Rain is een beetje zoals een adventure game dat aan een rotvaart voorbijraast. In gewone situaties houd je R2 ingedrukt om te stappen. De camera is over het algemeen "vast", oftewel contextgevoelig dus de linkerstick bepaalt waar je heen gaat, en de orientatie hang dus af van waar de camera staat Zoals je je wel kunt inbeelden kan dit best onhandig zijn. Van perfecte precisie is geen sprake, maar het is verre van een constante ergernis. Je moet er alleen aan wennen. De rest van de gameplay aapt in feite echte bewegingen na. Je zult dus een deur moeten opendoen door met de stick een armbeweging na te doen die je in het echte leven ook zou maken. Er wordt vaak met dit concept gespeeld: vaak is er een bepaalde nuance of techniek vereist bij het gebruiken van je controller: verschillende knoppen ingedrukt houden, de stick zachtjes bewegen enz. De ARI, een speciale bril die Normal Jayden gebruikt om op futuristische wijze bewijzen te verzamelen, is daar een goed voorbeeld van. En soms moet je snel zijn. Dan komt het er vooral op aan om zo snel mogelijk de juiste knoppen in te drukken, quicktime-stijl. Dit laatste gebeurt vooral in actiescenes, meestal situaties waarin je personages het loodje kunnen leggen. Ze zijn enorm spannend en druk, en je wordt als gamer volledig meegesleept in de dringendheid van de zaak. Op deze manier kan Heavy Rain niet alleen voor de core gamer iets betekenen, maar ook voor mensen die gewoonlijk geen games spelen. De knoppen verschijnen altijd duidelijk op beeld, de handelingen zijn vanzelfsprekend, en je hebt geen voorgaande kennis nodig om Heavy Rain te spelen. Het wijst zichzelf uit. In feite is dit game gewoon de evolutie van Quantic Dream?s vorige spel, Indigo Prophecy, alleen is de gameplay nu een pak vlotter en natuurlijk, en het verhaal realistischer.

Over de graphics zou ik uren kunnen praten, maar in feite ook weer niet, want ze kunnen in een kort zinnetje samengevat worden: een van de meest realistische games ooit gemaakt. Let wel, ik zei realistisch, niet mooi of prachtig, want Heavy Rain heeft een vuile, deprimerende look. Wat had je anders verwacht, gezien de verhaallijn? De personages zien er fotorealistisch (wacht maar tot je een savegame besluit te laden) uit en zijn perfect geanimeerd, de omgevingen kunnen best concurreren met Gears Of War 2, en andere effecten zoals water (onontbeerlijk in een game met de titel Heavy Rain) zien er prachtig uit. Heavy Rain is een technisch en artistiek meesterwerk, een perfect voorbeeld van inspiratie en vormgeving, en ik heb het gevoel dat de ontwikkelaars heel wat research hebben gedaan alvorens ook maar een digitale lijn te tekenen. De sfeer is een beetje deprimerend, zoveel is zeker, maar de visuele ervaring is perfect.

Het geluid is misschien het zwakste element van dit ambitieuze project, maar dat betekent in het geval van Heavy Rain gewoon dat ze een of twee steekjes hebben laten vallen. Een betere term zou "iets minder briljant" zijn. De acteurs spelen hun rol geweldig. Net zoals Naughty Dog doet met Uncharted doen ze hun motion capture zelf terwijl ze spreken, wat resulteert in een natuurlijker gevoel. Als je de kans krijgt om je personage echt te spelen wordt je performance automatisch beter, zou ik zo denken. En het bewijs is er. Pascale Langdale IS gewoon Ethan Mars. Enkele kleine foutjes doen wel soms afbreuk aan dit prachtige geven. David Cage, de schrijver van Heavy Rain, is Frans van nationaliteit. Engels is dus niet zijn moedertaal, was soms resulteert in nogal geforceerde dialoog. Het gebeurt zelden, maar genoeg om het op te merken. Het enige andere minpuntje is dat de uitstekende soundtrack van Heavy Rain een beetje teveel herhaald wordt. Een krachtige tune moet op een ingehouden manier aangewend worden zodat de gamer of kijker hem niet gewoon wordt. Je hoort in Heavy Rain vaak dezelfde liedjes, wat afbreuk doet aan de uiteindelijke emotionele impact ervan. Een grotere, langere soundtrack was hier zeker welkom geweest, want de muziek, ongeacht de frequentie, is ronduit ontroerend. Ze is opgenomen in Abbey Road en kan gemakkelijk concurreren met het werk van Hans Zimmer, Hollywood?s meest begeerde componist van het moment. Voor de rest is alles piekfijn in orde: de geluidseffecten klinken lekker crispy, de immer vallende regen doet je bibberen van de kou, en je merkt de zorg en expertise van de makers in elk klinkend detail.

Heavy Rain is een modern meesterwerkje, de zogenaamde Citizen Kane van de gamingwereld. Het verhaal is ontroerend, deprimerend, beklijvend, en afhankelijk van hoe je het er vanaf brengt met je vier personages, bijzonder hoopgevend. Het is een spel over keuzes, over liefde, over een diepere band met de persoon op het scherm. Het is eenvoudig maar ook ingewikkeld, vaak gemakkelijk maar ook aartsmoeilijk. Het is ambitieus en op een bepaalde manier innovatief. Dit is geen Dragon?s Lair, maar een echte thriller, eentje die je doet nadenken, waarbij je niet alleen de knoppen die op het scherm worden weergegeven indrukt. Het is een game voor mensen van alle slag, gamers en niet-gamers. In feite is het gewoon een ervaring. En ze heeft me volledig meegesleept. Ik wou Ethan?s zoon echt redden, ik wou die moordenaar laten boeten. Als ik Quantic Dream mag geloven is dit de reden waarom Heavy Rain werd gemaakt. Een dikke 10 zou ik zeggen. Het is niet perfect, en de vraag is hoeveel keer je het spel opnieuw zult spelen om andere beslissingen te maken (want uiteindelijk heeft iedereen toch z?n eigen verlangens wat betreft een verhaal?), maar als je houdt van een spannende thriller, boeiende personages of een vernieuwende ervaring hoort deze wat mij betreft in je collectie thuis. Denk dus niet aan de speelduur, maar de kwaliteit van de ervaring. Want die is bij Heavy Rain bijzonder hoog.